Overview

W ortodoncji jednym z glównych celów leczenia jest osiągnięcie i zachowanie atrakcyjności twarzy.1 Tradycyjnie nacisk kladziono na komponent zębowy i szkieletowy w diagnostyce i planowaniu leczenia. Przez 100 lat teoria i praktyka ortodontyczna w dużej mierze opieraly się na paradygmacie Angle'a, który uważal idealną okluzję zębów za "idealną formę zamierzoną przez naturę". Wraz z pojawieniem się cefalometrii relacje zębowo-szkieletowe staly się decydującym czynnikiem w analizie twarzy, a tkanki miękkie pozostaly drugorzędne. Obecnie zmiennośc jest akceptowana jako norma; idealna okluzja jest raczej wyjątkiem niż regulą, a ortodonta i natura są często przeciwnikami. W wylaniającym się paradygmacie tkanek miękkich diagnostyka i planowanie leczenia kladzie większy nacisk na kliniczne badanie funkcji i estetyki tkanek miękkich. Ortodonta musi zrozumiec zachowanie tkanek miękkich w odniesieniu do zmian ortopedycznych i ortodontycznych, aby dokladnie przewidziec reakcję tkanek miękkich na zmiany tkanek twardych. Wcześniej uważano, że kontury twarzy są wynikiem polożenia tkanek twardych i późniejszego oblożenia tkanek miękkich.