Overview

Homeostaza jest istotną cechą życia w otwartym środowisku. Po raz pierwszy zostala sformulowana przez Claude'a Bernarda w XIX wieku, a w XX wieku powrócil do niej Waddington, aby docenic różne aspekty wymiany między organizmem a jego światem zewnętrznym. Zaapelowano o rozwój homeostatologii jako przedmiotu interdyscyplinarnego w celu zapewnienia globalnego i ujednoliconego opisu żywych systemów. Jest to najbardziej wartościowe podejście, dające możliwośc dzielenia się wiedzą i pomyslami ze wszystkich dyscyplin związanych ze zdrowiem i chorobą oraz przedstawiania propozycji przyszlych zastosowań. Stopniowo wylania się pogląd, że integracyjna homeostaza organizmów wyższych reprezentuje strukturę dyssypatywną, możliwą dzięki sieci mechanizmów i procesów homeostatycznych wyartykulowanych wewnątrz i pomiędzy różnymi poziomami systemów biologicznych. Glówne zasady homeostazy integracyjnej to bogactwo poprzez różnorodnośc, optymalne kompromisy, modelowanie funkcji wejścia-wyjścia systemów, sprzężenia informacji z przeplywami materialowymi i energetycznymi oraz niższa moc, wyższa kontrola.