Overview

Teatr i architektura przeksztalcają przestrzeń w żywe opowieści, miejsca wladzy i utopii. Od greckich teatrów (Epidaurus) po metawersje, dyscypliny te wzmacniają napięcia spoleczne i przeksztalcają rzeczywistośc. Kolumnady, gry światla czy dekonstruktywistyczna architektura stają się manifestami politycznymi, lącząc funkcjonalnośc z poezją.W erze cyfrowej rzeczywistośc wirtualna i ekologia na nowo definiują pojęcia efemeryczności i trwalości. Miejsca publiczne i interfejsy cyfrowe są arenami, na których ścierają się tożsamości i pamięc. Ich "wspólna gramatyka" (jednostka/spolecznośc, przeszlośc/przyszlośc) wykracza poza granice wieków: od antycznej katarsis po cyfrową emancypację poprzez przestrzenie wirtualne - przestrzeń okazuje się uniwersalnym językiem.Książka zachęca do ponownego przemyślenia przestrzeni jako podmiotu nadającego sens, badając, w jaki sposób teatr staje się (architekturą w ruchu), a architektura (teatrem zamrożonym w czasie) i zaprasza do przepisania komedii ludzkiej, przeksztalcając każdą ścianę i gest w akt emancypacji. To ponowne przywlaszczenie sobie przestrzeni wymaga przemyślenia jej na nowo pod kątem bardziej sprawiedliwych środowisk.