Overview

Prawo kongijskie jest nieadekwatne w kwestii osób chorych psychicznie. Kilka przepisów reguluje tę kwestię w sposób rozproszony i nieskuteczny. Począwszy od rozporządzenia nr 11-83 z dnia 14 lutego 1959 r. w sprawie zakwaterowania osób, których swobodne przemieszczanie się byloby niebezpieczne dla nich samych lub innych osób, które jest nieuchronnie przestarzale, po kilka przepisów kodeksu rodzinnego, w tym art. 298-309 i 713, systemy ochrony i odpowiedzialności osób chorych psychicznie opierają się na kulach ustawodawcy, który wykazuje nieudolnośc, która nie ma nazwy. Ustawa nr 15/022 z dnia 31 grudnia 2015 r. zmieniająca i uzupelniająca dekret z dnia 30 stycznia 1940 r. w sprawie kodeksu karnego nie byla wystarczająca, pomimo jej wkladu, aby zając się systemami ochrony i odpowiedzialności. Wyrażając pragnienie wprowadzenia szczególowych przepisów dotyczących zdrowia psychicznego, zalożeniem niniejszego opracowania jest nic innego jak dostosowanie przepisów różnych wyżej wymienionych kodeksów do rozwoju neuropsychiatrii w celu skutecznej ochrony i odpowiedzialności osób chorych psychicznie.